Sinds ik heb uitgesproken dat ik de schilderskant op wil, krijg ik daar behoorlijk wat reacties op. Een deel daarvan is positief, een deel is voorzichtig kritisch en een paar mensen verklaren me bijna voor gek. Dat laatste geeft me het gevoel dat ik niet word begrepen. En dat begrijp ik ergens ook wel. Ik kan impulsief zijn. Maar dit is iets waar ik juist heel goed over heb nagedacht.
In deze blog wil ik delen hoe ik deze reacties ervaar en waarom ik ondanks alles nog steeds volledig achter mijn keuze sta.
Geen impulsbeslissing
Laat ik één ding duidelijk maken: dit is geen spontane bevlieging. Ik heb hier lang en serieus over nagedacht. Ik heb uitgezocht hoe het traject eruitziet, wat het werk in de praktijk inhoudt, wat het betekent qua salaris, werktijden en toekomstmogelijkheden. Ik heb gesproken met mensen uit het vak, gekeken naar opleidingen, trajecten en ervaringen van andere zij-instromers.
Kortom: dit is geen “ik word morgen schilder want dat lijkt me leuk”-moment. Het is een bewuste keuze na een periode van zoeken, nadenken en voelen wat bij mij past.
Twee soorten reacties
In gesprekken met mensen om mij heen merk ik grofweg twee soorten reacties.
1. Mensen die het herkennen en mij steunen
Zij zeggen dingen als:
- “Dit past echt bij jou.”
- “Je was nooit een typische kantoormens.”
- “Wat stoer dat je deze stap durft te zetten.”
Die reacties doen me goed. Ze bevestigen wat ik zelf voel: dat dit een keuze is die dichter bij mij ligt dan blijven waar ik was.
2. Mensen die het niet begrijpen
Er zijn ook mensen die mijn beslissing maar moeilijk kunnen plaatsen. Soms hoor ik dat direct, soms merk ik het tussen de regels door. Ik heb het idee dat daar verschillende gedachten achter kunnen zitten:
- Een bepaald beeld van het werk
Misschien zien ze schilderen vooral als “muren witten” of “laddertje op, laddertje af”, zonder de technische kant en het vakmanschap erachter. Of ze denken vooral aan werken in weer en wind, fysiek zwaar werk, vroeg opstaan. Dat beeld klopt deels, maar het is niet het hele verhaal. - Het idee dat het ‘geen vrouwenberoep’ is
Niemand zegt het misschien zo letterlijk, maar het idee heb ik wel. Alsof schilderen automatisch iets is “voor mannen” en het gek is als een vrouw bewust deze richting kiest. Gelukkig kom ik ook steeds vaker vrouwen tegen in de bouw- en schilderswereld, maar het stereotype leeft nog. - “Je gooit een goede baan weg”
Vanuit de buitenkant lijkt het misschien raar: een vaste, ‘veilige’ baan in ICT opgeven voor een beroep waar je weer helemaal onderaan begint, minder verdient en opnieuw moet leren. Maar een baan is niet alleen ‘goed’ als het salaris en het cv er netjes uitzien. Voor mij is een baan goed als ik er niet van leegloop.
Wat anderen zien en wat ik voel
Ik merk dat sommige mensen vooral kijken naar wat ik “inlever”: zekerheid, een vast patroon, een bekend werkveld. Ze zien de sprong, maar niet wat ik ervoor terugkrijg:
- met mijn handen werken in plaats van alleen met mijn hoofd;
- binnen én buiten zijn, in plaats van de hele dag achter een scherm;
- zichtbaar resultaat zien aan het einde van de dag;
- een ambacht leren waar ik trots op kan zijn;
- en mensen blij maken met een strak resultaat.
Ik begrijp dat niet iedereen dat meteen voelt. Zeker als je zelf wél op je plek zit op kantoor, of houdt van die structuur en zekerheid. Dan is mijn keuze misschien inderdaad moeilijk te volgen. Maar het is uiteindelijk mijn leven, mijn energie en mijn toekomst.
Mijn leven, mijn verantwoordelijkheid
Uiteindelijk is dit mijn keuze. Ik ben degene die elke dag naar mijn werk gaat, ik ben degene die de energie moet voelen in wat ik doe. Ik geloof dat je zelf verantwoordelijk bent voor je eigen keuzes en dat je je leven leuk moet maken op een manier die bij jou past.
Ik ben zelf altijd iemand die anderen steunt in dit soort beslissingen. Of je nou een goedbetaalde baan opgeeft om weer helemaal onderaan te beginnen, of een totaal andere richting inslaat: als jij er gelukkiger van wordt, dan moet je dat doen. Waarom zou je genoegen nemen met minder, alleen omdat de buitenwereld dat van je verwacht?
Ik kies nu voor mezelf en voor mijn eigen geluk. Het is misschien niet de meest logische weg op papier, maar het is wel de weg die voor mij op dit moment het beste en het meest eerlijk voelt.
Voor wie dit leest en twijfelt
Misschien lees je dit omdat je me kent en je je afvraagt waar ik mee bezig ben. Misschien herken je jezelf er zelfs een beetje in en twijfel je ook aan je werk of richting.
Ik deel dit niet om iedereen te overtuigen dat schilderen het mooiste beroep ter wereld is. Ik deel het omdat ik het belangrijk vind om te laten zien dat je soms een keuze maakt die niet door iedereen wordt begrepen en dat dat oké is.
Ik ga de komende tijd leren, fouten maken, groeien en ontdekken of dit vak echt is wat ik ervan hoop. En daar neem ik je hier eerlijk in mee, of je nu volledig achter mijn keuze staat of er nog aan moet wennen.
Trouwens.. Leuke foto hé? Met AI gemaakt, want ik ben nog niet officieel begonnen aan de vakopleiding 😉
