De afgelopen weken zijn weer voorbij gevlogen! Ik zat nog even op dezelfde klus in het bos, maar de stemming was een stuk beter dan in mijn vorige blog. Mijn leermeester was weer terug van vakantie en het allerbelangrijkste… we konden weer lekker naar buiten!
De vrijheid van buiten werken
In de omgebouwde stal hebben we het schilderwerk afgerond en ook aan de buitenkant hebben we alles meegenomen. Wat was ik blij om dat binnenwerk achter me te laten. Buiten werken blijft voor mij gewoon het allermooist, zelfs met de flink hete dagen die we er tussendoor hadden zitten. De frisse lucht, de geluiden van het bos om je heen en het gevoel van ruimte en vrijheid.
En, ook niet onbelangrijk: buiten werk je over het algemeen met synthetische lak. Na mijn gestoei met de watergedragen binnenverf de weken daarvoor, was dit echt een verademing. Synthetische verf werkt en smeert voor mij gewoon zóveel fijner.
Gewoon lekker besnijden
Buiten ben ik met verschillende dingen bezig geweest: standaard kozijnen schilderen, een groot kozijn, en het lakken van kleine stalraampjes. Bij die laatste heb ik bewust helemaal niks afgeplakt, alles is uit de losse hand gedaan (besnijden). Dat was hier in het verleden ook altijd zo gedaan, dus die lijn hebben we mooi doorgetrokken. Je kunt zo’n oud raampje wel superstrak gaan afplakken, maar door het te besnijden behoud je veel meer het oude, authentieke karakter van het gebouw. Dat was gewoon heerlijk priegelwerk en op dat soort momenten zát ik weer helemaal in mijn eigen bubbel.
En ja, ik had tape op de vensterbank geplakt. Ik wilde ervoor zorgen dat ik de onderkant ook goed meenam en netjes werken vind ik wel belangrijk. Dus even het zekere voor het onzekere.
Kleine dingetjes
Daarnaast heb ik samen met mijn leermeester twee stalraamluikjes opgeknapt en mocht ik ze vervolgens aflakken. Eigenlijk heel simpel werk, maar ik kan daar echt enorm van genieten. Het moment dat je de verf mooi verdeelt en je de kwaststrepen daarna langzaam in elkaar ziet vloeien tot een mooi, strak resultaat… Wat een gaaf gevoel is dat. Het zijn soms de kleinste dingetjes in het schildersvak waar ik zo’n trots gevoel van krijg.
Van stal naar lunchrestaurant, en regen…
Daarnaast zijn we aan de slag gegaan bij het hoofdgebouw op het terrein (een soort lunchrestaurant). Binnen hadden we al flink wat muren bijgewerkt door ze te sauzen. Stoelen, tafels en de schoenen van klanten hadden de muren in de loop der tijd flink toegetakeld, dus de nodige reparaties waren daar wel nodig.
Na het binnenwerk zijn we gestart aan de buitenzijde van het hoofdgebouw. Het weer zat in onze laatste week daar helaas niet mee. We hebben veel regen gehad, waardoor wij de boel nét niet helemaal hebben kunnen afronden voor ons vertrek.
Werken met stoppasta en epoxy
Aan het hoofdgebouw zaten wel een aantal oude ramen en deuren die flink wat herstelwerk en een opfrisbeurt nodig hadden. Hier heb ik weer iets nieuws mogen doen: werken met stoppasta! Het heeft een beetje het idee van kitten, maar dan in een veel grotere groef. Het lastigste is vervolgens om het netjes af te werken met een afstrijkmes. Precies de goede hoek zoeken en zorgen dat alles egaal wordt. Dat was nog wel een dingetje. Het heeft zeker nog wat oefening nodig, maar het was weer heel leuk om te doen.
Daarnaast ben ik ook weer veel bezig geweest met 2-componenten epoxy om al het aangetaste hout weer netjes te repareren. Voeg daar nog het nodige schuur-, grond- en afkitwerk aan toe, en je kunt wel zeggen dat we dit gebouw weer een flinke opfrisbeurt hebben gegeven.
Oude deuren opknappen
Naast het werk met de epoxy en de stoppasta heb ik me ook nog flink kunnen uitleven op het opknappen van een aantal oude deuren. Omdat ik ervoor waak dat deze blog straks niet één grote overvloed aan foto’s wordt, heb ik het eindresultaat van die deuren even op mijn Instagram gezet. Benieuwd hoe ze zijn geworden? Neem dan daar gerust even een kijkje op @versindeverf!
Tijd voor de volgende!
Inmiddels zit deze klus er voor ons echt op. Het heeft even geduurd en het was een project met pieken en dalen. Ik heb momenten gehad dat ik echt heb genoten van het schilderwerk, maar ook momenten (vooral binnen met die watergedragen verf!) dat het me even behoorlijk tegenzat en ik echt heb lopen worstelen. Maar onderaan de streep heb ik weer ontzettend veel geleerd.
Het was in ieder geval absoluut een bijzondere klus zo middenin het bos. Het is een plek waar je officieel niet eens met motorvoertuigen mag komen. We werkten tussen de volle terrassen van het lunchrestaurant door, wat zorgde voor wat leuke praatjes met de mensen daar. En dan de natuur om je heen… tijdens het werk (in de bloedhitte en the stromende regen!) heb ik herten, Schotse hooglanders en nota bene zelfs een wolf gezien! Hoe bijzonder is dat tijdens je werkdag? Het was een klus om niet snel te vergeten, maar na al die weken in het bos heb ik er nu wel weer heel erg zin in om door te schuiven naar de volgende!
