Ik ben aan een mooi nieuw project begonnen. Dit keer iets heel anders: mijn eerste échte behangklus waarbij ik er he-le-maal alleen voor stond! Een tijdje terug had ik al eens meegekeken en gewerkt met een ervaren collega, maar nu moest ik het op locatie bij iemand anders toch echt zelf doen. Het was een mooie, redelijk recht-toe-recht-aan wand, maar toch: je moet het wel even doen. En stiekem ben ik er best een beetje trots op.
Het voorwerk: twee lagen afsteken
Voor de meeste muren in deze ruimte is het plan om ze later gewoon over te schilderen in een andere kleur. Maar één specifieke muur kreeg even wat extra aandacht, want daar moest compleet nieuw vliesbehang op.
Er zat oud glasweefselbehang op, maar de vorige bewoner had daar allemaal kleurrijke vierkanten overheen geplakt. Ook een soort behang, maar dan allemaal losse stukken. Ik mocht dus direct twee lagen gaan afsteken. Die vierkanten gingen er verdomd lastig af, maar met een behangafstomer ging dat gelukkig al een stuk beter. Toen het glasweefsel eronder eenmaal los zat, ging het ineens in sneltreinvaart en trok ik er grote lappen tegelijk af. Altijd fijn als dat lukt!
Daarna was het tijd om de boel strak te trekken. Oude kitranden bovenaan wegsnijden, los stucwerk wegbikken en repareren, schroefgaten dichtzetten en alles mooi glad strijken met een spackmes. De muur was er klaar voor.
Onderzoek voor de perfecte hoek
Omdat dit mijn eerste echte behangklus was, heb ik wel eerst goed informatie opgezocht hoe ik het nieuwe vliesbehang straks mooi kan laten aansluiten met het oude glasweefsel behang in de binnenhoek. Na wat uitzoekwerk is dit mijn tactiek geworden.
Ik heb eerst het oude glasweefsel op de aangrenzende wand even voorbereid. De rafelende randen in de hoek heb ik mooi recht afgesneden. Kleine stukjes die nog loszaten heb ik vastgeplakt met wat behanglijm.
Mijn geheime wapen
Een mooie les die ik heb geleerd, is dat je eigenlijk nooit met de eerste baan in de hoek begint. Hoeken lopen namelijk nooit recht. Je begint de muur (die je eerst insmeert met lijm) met het recht hangen van de tweede baan. Daarvoor had ik vandaag een superhandig geheim wapen: een laserwaterpas die ik voor een prikkie bij een Duitse supermarkt op de kop heb getikt. Ideaal ding! Niet alleen om kaarsrechte lijnen te houden voor die tweede baan, maar ook handig om precies te zien tot waar ik de lijm moest smeren. Mocht ik er tussendoor even klaar mee zijn, dan zat tenminste niet meteen de hele muur voor niks onder de plaksel.
Frustratiemomentje in de hoek
Ging alles dan vlekkeloos? Zeker niet! Vanaf die perfect rechte tweede baan plakte ik de eerste baan terug de hoek in. Omdat dit vliesbehang al een kleurtje heeft, wilde ik het mooi en strak in de hoek afsnijden, zodat hij niet lelijk door zou lopen op de andere muur. Ik brak braaf steeds een vers mesje af voor een vlijmscherpe punt, maar toch trok het natte behang mee. Kak! Er scheurde een flinke hap uit de rand.
Oef, dat was wel even een flink frustratiemomentje! Gelukkig heb ik het slim kunnen herstellen door de nieuwe baan in de hoek er een centimetertje overheen te laten overlappen met wat extra behanglijm. Volgens mij is dat niet helemaal de gewoonte, maar ik vond dit hier de beste oplossing.
En door… (of liever: morgen weer een dag)
De overige banen daarna op de vlakke, rechte wand gingen er soepel op. Volgens de informatie die ik heb opgezocht ga ik de hoek nog afwerken voor een naadloos resultaat. In de hoek met het oude behang en het plafond nog een subtiel kitrandje zetten. Als het nodig is doe ik dat met behulp van wat tape, want het kitten heeft ook nog wel wat oefening nodig.
Maar dat afkitten langs de hoeken en het plafond bewaar ik lekker voor een volgende keer. Voor vandaag vind ik het wel even mooi geweest! Zodra die kit straks goed droog is, ga ik het resterende oude glasweefselbehang overschilderen en tape ik de rand weer netjes af zodat het nieuwe vliesbehang goed beschermd blijft. Oh ja.. En plinten mogen ze zelf doen.
Weer een waardevolle les en een mooie ervaring rijker in de praktijk.
