Mijn stage bij SW Vastgoedverbetering is nu een tijdje onderweg. Er is al een hoop gebeurd, zowel fysiek als mentaal. Tijd voor een kleine update vanaf de steiger!
In de SchildersVakkrant
Ik val momenteel midden in de actie. Niet alleen op de steiger, maar zelfs in de krant! Ik vond het supertof dat de SchildersVakkrant mijn verhaal heeft opgepikt en een interview met me wilde doen over mijn carrièreswitch.
Ik hoop dat ik met het artikel en mijn blogs een groter publiek bereik en vooral ook zij-instromers en twijfelaars kan laten zien dat dit echt een tof beroep is. Je maakt iets weer netjes en strak, je werkt binnen én buiten (die buitenlucht doet je echt goed), en je kunt alle kanten op in dit vak. Van onderhoud en renovatie tot particulier of restauratiewerk, en zelfs specialismen zoals behangen, glaszetten, verfspuiten of houtrotreparatie.
Er zit ook groei in: je kunt je ontwikkelen van leerling tot bijvoorbeeld teamleider of uitvoerder, als je die ambitie hebt. En laten we eerlijk zijn: er is gewoon veel vraag naar schilders, dus de instap hoeft echt niet zo lastig te zijn.
Ja, het is soms even afzien lichamelijk. Dat ga ik niet mooier maken. Maar een hele dag op kantoor zitten doet uiteindelijk ook het nodige met je lijf. Al met al is het gewoon een mooi vak dat niet zomaar zal verdwijnen.
Maar goed, ondertussen gaat het echte werk natuurlijk gewoon door dus weer terug naar mijn dagelijkse ervaringen.
Krakende botten en dry needling
Ik schreef laatst al een heel stuk over de pijntjes van een beginnende schilder. Nou, ik heb woord gehouden: ik ben inmiddels naar de fysio gegaan. En eerlijk gezegd was dat ook wel echt even nodig. Mijn onderrug is flink gekraakt en ik heb dry needling gehad in mijn linkerbil, zij/onderrug en beide schouders (de trapezius). Mijn spieren stonden na de overstap van kantoor naar de bouwplaats blijkbaar behoorlijk strak. Hopelijk helpt dit om de boel weer een beetje los te krijgen. Ik zal dit de aankomende tijd dus blijven doen.
De “kantoorklauw” en dove handen
Sinds het begin van de vakschool heb ik ook last van een doof gevoel in mijn rechterarm en hand, vooral ’s nachts. Het lijkt wel alsof mijn lichaam protesteert tegen de nieuwe belasting. Nu ik op stage veel meer meters maak, merk ik dat ik mijn handpalm soms echt letterlijk voel drukken, zeker als ik een vuist maak. Het leek even goed te gaan, maar nu ik zo geconcentreerd probeer te besnijden lijkt het toch iets te zijn toegenomen.
Waarschijnlijk is het een combinatie van die strakke schouders en het feit dat ik mijn kwast nog veel te krampachtig vasthoud. Dus een leerpunt de aankomende tijd: mijn gereedschap ontspannen leren vasthouden zonder in te leveren op strak werk. Ook moet ik mezelf aanleren om thuis en op klus wat oefeningen te doen om mijn arm en hand wat te ontlasten.
Doei cheapo kniebeschermers, hallo Fento
Naast de fysio heb ik meteen besloten om te investeren in beter materiaal. De kniebeschermers uit mijn Faber-tas waren vrij klein en verschoven constant op de steiger. Ik zat regelmatig half op de rand te werken en merkte dat opstaan steeds lastiger werd.
Nu ben ik natuurlijk ook niet meer de jongste, maar jeetje… dit moet beter kunnen. Dus ik heb de Fento M2 besteld (die in je werkbroek gaan). Dus ja.. Je zult waarschijnlijk ook zelf wat moeten investeren in materiaal. Maar wat een verschil! Hopelijk gaan die mijn knieën én mijn rug wat meer rust geven. Ik ga het meemaken.
De klus: meters maken op kozijnen
Op dit moment werk ik samen met mijn leermeester en een teamleider aan de kozijnen van drie woningblokken die we een frisse beurt geven. Boven en onder, voor- en achterzijde. Het fijne is wel dat de kozijnen best wel recht toe rechtaan zijn en dat maakt het voor mij wat makkelijker om te leren. Ook met het besnijden.
De kozijnen zijn ook wat breder. Met smallere stukken wordt het al wat lastiger om geen andere delen te raken. En op deze manier is de kwast plaatsen ook wat makkelijker (meer oppervlakte). We hebben de afgelopen dagen van 1 blok de bovenkant aan de achterzijde afgerond en gaan nu met de onderzijde aan de slag. Ook de deur van de schuur wordt meegenomen.
Ook wel interessant om te zien is hoeveel invloed de zon op het bestaande schilderwerk heeft. Het ene kozijn vangt natuurlijk veel meer zonlicht op dan het andere en dat is heel goed te zien: de oude verf op de zonzijde is veel lichter en verkleurder geworden dan bij de kozijnen die meer in de schaduw staan.
Jongleren met gereedschap en ruzie met de wind
Ook ben ik voor het eerst delen van de kozijnen gaan gronden met de roller. Dat werkt natuurlijk veel sneller, maar het was wel even een ‘dingetje’ om mijn draai te vinden. Niet zozeer het rollen zelf, maar meer het vasthouden van alles tegelijk! Een blik verf, een penseel én een roller vasthouden, en in mijn andere hand een kwast. Het was een heel gewissel en geruil van attributen.
Ook stond er best veel wind. Zodra ik de roller in het blik met verf deed en deze wat afstreek, kwam er ook wat verf aan de zijde waar de verfrolhouder in gaat. Door de wind wilde dat snel gaan druppen. Het was echt oppassen geblazen dat er geen verf op de grond / stoep viel. Dat vond ik best lastig. Voor de grote vlakken is zo’n roller dus ideaal, maar langs de naden en andere delen vond ik het nog te riskant, dus die heb ik mooi voor de zekerheid met de kwast gedaan.
Kliederen met kit
Naast het gronden heb ik ook weer wat kiertjes gekit. Dat heeft echt nog veel oefening nodig hoor! Het was af en toe best even kliederen. Dan streek ik het af met mijn vinger, nam ik weer te veel mee, en probeerde ik er de volgende keer minder op te spuiten… maar dan was het weer te weinig. Daar moet je echt ‘feeling’ mee krijgen. Gelukkig is het met een doekje makkelijk bij te werken, maar er ging daardoor wel veel tijd in zitten.
Geduld… of eigenlijk het gebrek daaraan
Iets waar ik ook regelmatig tegenaan loop, is mijn eigen ongeduld.
Ik wil het liefst alles zo snel mogelijk kunnen. Net zo snel werken als de ervaren schilders, lekker meters maken en gewoon meedraaien. Maar zo werkt het natuurlijk niet. Wat het misschien nog lastiger maakt, is dat je in deze fase met van alles tegelijk bezig bent. In mijn geval:
- Continu nieuwe informatie opnemen en alles proberen te onthouden
- Netjes proberen te werken (besnijden, strak werken)
- Goed proberen te werken (genoeg verf opzetten, alles raken, goed schuren)
- Ondertussen ook al bezig zijn met tempo (terwijl dat misschien nog te vroeg is)
- Letten op hoe ik mijn gereedschap vasthoud (minder krampachtig)
- Én tussendoor oefeningen doen voor mijn arm en rug
Best veel dus. Dan zie ik mijn leermeester lekker tempo maken met het aflakken van kozijnen en sta ik daar met mijn 1,5 of 2 kozijnen op een dag. Dan denk ik: kom op… dit moet toch sneller kunnen? Maar tegelijk weet ik ook: snelheid komt later. Eerst moet het gewoon goed zijn.
De kick van het resultaat
En eerlijk is eerlijk: daar ben ik nu vooral mee bezig. Netjes werken, goed kijken en proberen het onder de knie te krijgen. En dat begint langzaam zijn vruchten af te werpen.
Als je de volgende dag terugkomt op de klus en je ziet hoe het lakwerk mooi is uitgevloeid, dat is echt gaaf om te zien. Dat geeft zo’n goed gevoel. Dit is ook precies waarom ik dit werk doe. Dit is tastbaar resultaat. Iets wat ik in mijn werk op kantoor echt heb gemist. Dit geeft gewoon een kick en een trots gevoel!
Zon, muziek en nul besef van tijd
Voordat je door mijn eerlijke verhalen over spierpijn en kliederende kit denkt dat het alleen maar afzien is: verre van dat! Deze blog beslaat eigenlijk de afgelopen twee weken, en de laatste dagen hebben we echt prachtig weer gehad. Het was heerlijk werken. ’s Ochtends was het nog wel even fris, maar ’s middags was de temperatuur perfect.
Vooral als je aan de zonzijde aan het werk bent: zonnetje erbij, muziekje op de achtergrond en gewoon heerlijk bezig zijn. Ik merk dat ik dan zo in een flow zit, dat ik vaak compleet mijn besef van tijd kwijt ben. Het is maar goed dat mijn collega’s af en toe roepen dat het tijd is voor koffie of pauze, want anders was ik vaak zat gewoon in één stuk doorgegaan.
Die momenten, gecombineerd met alles wat er verder bij dit schilderwerk komt kijken, maken het zó ontzettend leuk om te doen. Ik leer elke dag weer nieuwe dingetjes bij. Helemaal top!
Overweeg je ook de overstap naar het schildersvak?
Op basis van mijn eerste weken heb ik alvast een paar tips voor je:
- Onderschat het fysieke deel niet: je lichaam gaat protesteren, hoe fit je ook denkt te zijn. Plan alvast een bezoekje aan de fysio of masseur in voor de eerste weken. Geen must hè, maar ik denk dat het wel gaat helpen.
- Investeer in wat goeds voor je knieën: goede kniebeschermers zijn geen luxe, maar bittere noodzaak als je je rug en knieën heel wilt houden.
- Heb geduld met jezelf: je leert een vak, en dat kost tijd. Kwaliteit gaat echt voor snelheid, zeker in het begin. Ja, ook ik moet dit steeds tegen mezelf zeggen.
- Hanteer je gereedschap met beleid: probeer vanaf dag één te letten op een ontspannen grip. Hoe minder je knijpt, hoe langer je het volhoudt.
- Beleef je eigen vooronderzoek: Benader schilders online (bijvoorbeeld via LinkedIn) of stap op ze af als je ze ergens aan het werk ziet. vraag naar hun eerlijke ervaringen en welk advies zij voor je hebben. Dit heeft mij enorm geholpen om een goed beeld te krijgen van het vak.
Voor nu weer lekker weekend vieren, bijkomen van het mooie werk en alle informatie, en volgende week weer knallen in week 4 van de stage.
