Twee hele verschillende weken tijdens de stage! Waar we eerst enorm moesten plannen rondom de vele regen, kregen we de week erop te maken met hete dagen. Dinsdag tikten we plotseling de 31 graden aan. Flink afzien! Ik was met een collega begonnen op de steiger, pal in de zon. Nou, na twee raampjes aflakken zijn we eraf gegaan en hebben we de schaduw opgezocht. Vooral veel drinken en goed op jezelf en je collega’s letten. Omdat ik nog geen korte werkbroek heb, was het in een lange broek mét kniebeschermers extra warm.
De baco-krabber en 2-componenten plamuur
Maar ondanks de hitte maken we lekker meters. Zo had ik donderdag een bergingdeur die vergeleken met de rest in het blok wel wat meer te verduren had gehad. Die mocht ik van de leermeester oppakken. Soms was het wel even lastig afkrabben met een baco-krabber. Daar moet ik nog een wat beter oog voor krijgen. Denk je net dat je alles netjes hebt weggehaald, wijst de leermeester toch nog op wat ‘openstaande’ randjes. Even vanuit een andere hoek kijken en ja hoor, toen zag ik het. Ik was ook wat te voorzichtig en had er best meer af mogen halen. Ik denk dat dat nog wel een dingetje is dat voorzichtig te werk gaan. Maar het was weer erg leerzaam om te doen.
Omdat de deur wat diepere schade had, was dit een mooi moment om voor het eerst met SF (2-componenten plamuur) te leren werken. Mijn leermeester deed het voor, en daarna mocht ik ermee aan de slag. Het droogde vrij snel, dus al gauw kon ik de boel glad schuren. Schuren, vegen, voelen, en weer schuren… dat is echt zo’n werkje waar je helemaal de tijd mee verliest, heerlijk!
Kwasten met maat 16 op de brede kozijnen
Toen het op vrijdag nóg heter werd (34 graden!), plukte ik daar meteen de vruchten van. Ik stond ’s ochtends houtwerk te schuren aan de achterkant, vol in de zon. Dat vond ik helemaal niet erg, lekker een kleurtje opbouwen! Er zaten her en der wat deukjes in het kozijn die te diep waren voor gewone snelplamuur. Omdat ik het de dag ervoor had geleerd, was dit een mooie kans om de SF-plamuur nu zelf aan te pakken. Het was even pielen, en sommige plekken droogden iets langzamer dan gisteren, maar het ging best goed.
Daarna was het tijd voor het aflakken. Ik heb hiervoor de roller laten liggen en alles puur met de kwast gedaan. Maar deze keer met maatje 16. Ik gaf eerder al aan dat ik voorlopig maat 14 wilde gebruiken omdat dat veiliger en beter voelde, maar ik zag bij collega’s dat het zoveel sneller gaat met die grotere kwast. Je kunt een 16 veel platter drukken, waardoor je veel makkelijker in bepaalde kieren en hoeken komt. Dat scheelt een hoop werk. En het houtwerk dat we nu hebben leent zich daar ook perfect voor, met mooie brede en rechte kozijnen.
Wel was dat aflakken met de maat 16 flink schakelen in de hitte. Mijn leermeester had me al gewaarschuwd dat de verf dan heel anders reageert. Doordat het zo snel droogt, wordt de verf letterlijk ‘zwaarder’ op het kozijn. Zet je het te dik op, dan zakt het. Probeer je dan nog even snel terug te gaan met je kwast om een zakkertje glad te strijken, dan trek je de stroperige lak kapot. Zet je het daarentegen te schraal op, dan dekt het niet. Ik was inmiddels al gewend geraakt aan het feit dat je zo makkelijk nog even een stuk kunt nastrijken, mocht je later toch wat oneffenheden zien, maar met het warme weer gaat dat dus niet zomaar. Dat was echt even schakelen en zal ik ook vertrouwd mee moeten raken. Aan het eind van de ochtend werd het echt te warm, en zijn we lekker naar de voorkant (in de schaduw) verhuisd om nog wat kozijnen af te lakken en samen een frietje te eten in de pauze. Vrijdag hè.
Multitasken en Marokkaanse koffie
Wat dit fysieke werk op die hete dagen trouwens helemaal afmaakt, is de buurt. We worden zó ontzettend goed verzorgd! Dat is echt de mooie kant van het vak: de interactie met mensen, even een praatje maken of uitleggen wat we doen en dan krijg je waardering terug. Bewoners kwamen regelmatig water brengen, en een bewoner verraste mij zelfs met heerlijke Marokkaanse koffie met lekkernijen. Zo lief! Daar kwam ook nog een ijsje bij van de teamleider. Kwestie van kwast in de ene hand, ijsje in de andere. Even een stukje multitasken!
De theorie in!
Als zij-instromer heb ik niet de volledige MBO schildersopleiding gedaan. Ik leer het vak vooral door meters te maken in de praktijk. En hoewel dat de allerbeste leerschool is, ben ik altijd nieuwsgierig naar het ‘waarom’. Waarom gebruiken we deze kit en niet een andere? Waarom schuren we eerst zus en gronden we dan zo? Om de theorie en de achterliggende gedachte van dit prachtige vak te snappen, heb ik via Marktplaats voor een prikkie het vakboek Schildertechnieken van Savantis op de kop kunnen tikken. De komende weken duik ik, naast het werken op de steiger, lekker in dit boek om meer over de theorie van het schilderen te leren.
Nooit te oud om te leren, maar wel lekker in een rustig tempo!
