Ik heb bewust even geen blog meer gemaakt, omdat ik anders steeds hetzelfde vertel. Maar inmiddels heb ik wel weer genoeg om te delen!
De afgelopen weken heb ik lekker mijn meters gemaakt bij vdveenschilders. We zijn bezig geweest in Hoog-Keppel, waar we een klein appartementencomplex hebben mogen opfrissen. Met kleuren als oranje en blauw is dit zeker geen saai klusje geweest en ik heb daar weer lekker veel mogen aflakken. Het weer was buiten alleen wel een dingetje. Het was behoorlijk wisselvallig en dat was vaak flink schakelen. Ook hier heb ik weer geleerd om het weer goed in de gaten te houden en keuzes te maken. Kozijnen en deuren die altijd droog onder een balkon staan, bewaarden we gewoon voor tijdens de regenbuien. Daardoor hadden we af en toe niet echt een logische volgorde, maar het werkte wel. We hadden een keet op de parkeerplaats staan, maar daar probeerden we zo min mogelijk gebruik van te maken. Als het echt niet anders kon door flinke buien hebben we wel even binnen gezeten, maar het nadeel daarvan is dat je daardoor een beetje begint in te kakken. Daar had ik tenminste wel last van, dus ik werk liever gewoon lekker door. Het was trouwens ook weer even geleden dat ik in een keet had gezeten; de laatste keer was tijdens mijn stage bij SW Vastgoedverbetering.
Tijdens de klus had ik ook leuk klantcontact. Ja, zo noem je dat toch eigenlijk? Contact met de bewoners, haha. Erg leuk om gesprekken te voeren met de mensen. Omdat ik ook regelmatig bij hen door het huis liep om op het balkon te komen, vind ik het heel belangrijk dat mensen een goed en veilig gevoel bij mij krijgen. Dat zou ik zelf ook willen. Ik heb er dus voor gezorgd dat ik steeds netjes aangaf wat ik ging doen, wat de planning was voor het werk aan hun appartement en me netjes gedragen. Een prima klus waar we even zoet mee zijn geweest.
Karakter en verborgen houtrot in oud Dieren
Het leuke is dat ik daarna op een klus ben gezet in oud Dieren. Een groot herenhuis met zoveel karakter! Daar pakken we een mooie serre en wat ramen en luiken aan. Maar hoe mooi zo’n oud huis ook is… Ooh, wat zit daar stiekem toch een werk aan. Veel verstopte houtrot, dus flink schuren, krabben en plamuren. Maar de afwisseling van deze twee projecten vind ik wel weer ontzettend leuk.
Het eerlijke verhaal: als je lichaam tegenwerkt
Ik heb vanaf het begin af aan gezegd dat ik mijn eerlijke verhaal zou delen. Hoewel ik niet van elke klus een aparte blog ga maken – en dat zul je wel merken aan hoe vaak ik momenteel een blog maak – vind ik het nu wel belangrijk om ook de mindere kant te delen. Toen ik aan dit mooie vak begon, worstelde ik al flink met de fysieke belasting. In eerdere blogs heb ik daar het één en ander over gedeeld. Dat was even zoeken en wennen. Dat is daarna een periode goed gegaan, maar de laatste weken begint mijn lichaam weer flink tegen te stribbelen. Ik ga nog steeds om de 6 à 8 weken naar een sportmasseur, waar ik echt veel baat bij heb, en ik ga tegenwoordig ook om de zoveel weken naar de fysio voor onderhoud. Dat is manuele therapie voor mijn rug en dry needling voor mijn schouders en trapezius.
Weken geleden begon ik alleen te merken dat sommige vingertoppen begonnen te tintelen. Ik dacht eerst dat het kwam door het vasthouden van het blik of strijkvaatje. Die beugels zijn gemeen dun en dat drukt behoorlijk in je vingers. Maar het werd dus alleen maar erger. Ik had momenten dat mijn hele hand doof werd. Ik moest dan even wapperen om het gevoel weer goed te krijgen, maar het kwam steeds vaker voor. Later begon ook de andere hand mee te doen. Totdat ik er ’s nachts last van kreeg. Ik werd regelmatig wakker door tintelende of dove vingers en handen en het begon ook flink pijn te doen. Ik had daardoor echt slechte nachten.
Ik ben toen gaan zoeken wat het zou kunnen zijn en ben daarna naar de huisarts gegaan. Die zei dat het wel heel erg lijkt op Carpaal Tunnel Syndroom. De pezen die vanuit de pols naar de hand lopen, zijn overbelast en worden dikker, waardoor de ruimte waar ze samen met de zenuw doorheen lopen te klein wordt. Alles drukt tegen elkaar. Ik ben toen ’s nachts een polsbrace gaan dragen. Ik had er eerst maar één en warempel: aan de hand waar ik de brace droeg, had ik geen last meer! Toen eens getest om weer een nacht zonder te slapen en daar waren de klachten meteen weer. Inmiddels draag ik nu links en rechts een polsbrace ’s nachts en wacht ik op het onderzoek in het ziekenhuis door de neuroloog.
Maar je begrijpt wel dat dit een flinke domper is. Ik weet namelijk niet of dit vanzelf overgaat, of dat het misschien erger wordt. Ik heb soms dagen dat ik tijdens het werk niet eens 5 minuten zonder pijn kan kwasten. Ik hoop maar dat ze dit met een injectie kunnen oplossen, want ik zit totaal niet op een operatie te wachten.
Door dit gedoe met mijn handen, wat nu dus al wekenlang speelt, ben ik ook echt gaan twijfelen of ik dit werk lichamelijk wel aan kan. Ik ben natuurlijk geen 18 meer. Niet dat ik nou zo verschrikkelijk oud ben, maar met 44 jaar en nooit eerder zulk fysiek werk gedaan als dit, merk ik dat het soms wel lastig is. En dat dit nu gebeurt, heeft me wel aan het twijfelen gemaakt. En dat wil ik helemaal niet! Ik vind het werk ontzettend leuk. De tijd gaat lekker snel, ik kan en mag al van alles doen, ik heb tot nu toe alleen maar positieve dingen gehoord en volgens mij pak ik het prima op allemaal. Maar waarom werkt mijn lichaam dan niet mee? Door zo’n tegenvaller als dit ga je toch dingen in je hoofd halen. Plus het feit dat ik vanaf de start van het schilderen geen vakantie heb gehad en het afgelopen jaar behoorlijk ‘aan’ heb gestaan. Ik denk dat een aantal dagen verlof helemaal niet verkeerd zou zijn om even tot rust te komen en weer lekker op te laden.
Dus ja… dit is momenteel wel heel erg klote om het maar gewoon zo te zeggen.
Cursus Duurzaam Houtrotherstel 1
Gelukkig waren er deze week ook weer hele leuke dingen. Gisteren heb ik namelijk een dagcursus gehad van Repair Care en OnderhoudNL: Duurzaam Houtrotherstel 1. In april had ik daar al kort mee kennisgemaakt op de vakschool, maar nu hadden we echt een hele dag. Dus meer achtergrond en veel meer praktijk. We hadden een leuke kleine groep met veel interesse en de cursus werd gehouden op de mooie locatie van Schildersvakschool Hengelo.
Het was wel weer even wat om met de freesmachine aan de slag te gaan. Met 22.000 rpm is dat een behoorlijk krachtig apparaat, dus die moet je echt goed vasthouden! En goed stevig staan; als het even kan lekker ergens tegenaan leunen. Maar dat was wel even een dingetje, want dat ding heeft zo de neiging om de andere kant uit te springen. Dit is echt een kwestie van vaker doen. Maar leuk was het zeker! En daarna met epoxy aan de slag om alles weer mooi te modelleren. Een ontzettend leerzame en leuke dag. Over een week mag ik al door voor deel 2 en dan gaan we lamineren! Iets pittiger, maar ik kijk er naar uit.
Solo op pad
En vandaag was mijn leermeester een dagje vrij en mocht ik solo een klusje gaan doen! Hoe tof is dat. Bij deze klant zijn we al vaker bezig geweest en aan mij vandaag de eer om de saunaruimte te gaan sauzen, wat latjes in de wasruimte af te kitten en te schilderen, en daarnaast nog wat klein herstelwerk uit te voeren.
Het ging heerlijk en ik ben dan ook heel tevreden over het resultaat. De klant tussendoor netjes te woord gestaan, alles weer netjes opgeruimd en samen nog een eindcontrole uitgevoerd. Want ik ga pas weg als de klant tevreden is natuurlijk. Dat maakte het ook nog dat ik lekker op tijd klaar was en vroeg weekend had.
Maar hoe tof is het dat ik het vertrouwen van mijn leermeester en werkgever heb om deze klus alleen te doen? Pas 5 maanden in het schildersvak en een kleine 3 maanden bij mijn huidige werkgever. Dat geeft zo’n goed gevoel. Ook over mijn switch naar het schildersvak in het algemeen. Het geeft toch weer aan dat dit een goede stap voor me is geweest. En dat maakt de dagen dat ik er even tegenaan zat te hikken, vanwege de problemen met mijn polsen en handen, wel weer voor een hele hoop goed.
